شهر متروک

با این نان خشکی که رواج دارد

            دست کم اگر ابی باشد

گلویم را زخم نمی زنم

           تا حنجره ام را داشته باشم

چه نیازی به زخم تازه؟

            شهر در احتضار است

مردمانی که ملول

           از تیمم های پیاپیند 

بهار شنوایی شان

            به هنگامی گل می دهد

که صدای اب افتخار ان را بدهد.

             کعبه هایی از فلز سخت

پوسیده اند بر بامها

             بی زایر اب،با اینکه

رودی که حاصل برادری چشمه سار ها است

              از کنارشان خرامان می گذرد

به روشنایی می بخشد

              به تمامی میهن،جز خویشتن

زمان چلوار های سپید را می ریسید

                 و خون سیاه مکیده

لاشه ای باقی گذارده است

                  با گودزخمهایی 

به عمق چاه های مترو ک نفت.

                 مارهای استین سخاوت شهر،

چه سخت گزیده اند شاهرگها را

                 که این چنین بی مرهم و التیام مانده است

               .................................

 با این همه

             هرکس برازندگی اسبم را تمجید کرد

با زین و یراق به او بخشیده ام

               گرچه نمی دانستم برگ از کدامین درخت دارد

بدین سان،پاسخ تنها اشک است

               که پاد زهر اندوه می شود!

                 ........................

 دگر از نفت بریده ام 

                خواستار اب ام 

برای عطش احتضار

                   لیک گورم را نشانه می روند!

همان گوری که ساخته اند

                  ندانسته بر مدخل شهر

و دانسته هم نشین گورهای صلیب دار

               ......................

اینک کوهی می شناسم

              ایستاده بر دروازه ی شهر

که نگاه خمار مردگان ناب را

               منتشر می سازد.

      

افریقایی

نوزادی که عمر حشره دارد

 کام جهان را می کاود

 با مکیدنی

 از دو چرم تلخ سینه ی مادر.

رساله ی پرواز

اوج واپسین بالهای سترگ

می شناسد

 وقتی پرواز محکم می زند

 پرنده را به بلندایی

 نه کمتر از ارتفاع عشق.

سلامت صبح

های ...

 اینک سلامت صبح را

کدامین کسوف خدشه دار میکند

 ان سان که

 دشنه های شب شکافت

 طلوع را به نام میخواند.

تا بی حضور شب

هنوز ز شبها

         مانده بر روشنای مجسم

 مسلح به زلال نور می رویم

           تمامی مان

تا یک یک شب ها را دفن کنیم

            به امر خورشید

به وقت هر طلوع

عطوفت سنگ

صلابت سنگ را

عطوفتیست بی دلیل

 چرا که ره نمی زند

راهیان را به موسمی که

برای ساق نازک گیاه

دل پاره می کند

توسن نور

موسم اقتدار سایه ها

 از چشم ماه نخواهم دید        

 چراکه ماه سرکش را

زین ولگام تازه بخشیده ایم       

 و رام خواهی اش را ستوده ام

به تدبیر اینک ماه را          

که افساری از الیاف نور دارد

 برای چنین روزها میخواهم         

 تا میان قلمرو زمین و خورشید

 چون بگذرد تندری باشد         

 بی سایه برزمین

عقاب

نکند راز خواب سودایی ام

       همین انبوه پر های عقابی ست

 که بالش مرا می سازد 

          چرا که همواره

به قلمرو خوابم می اید

         این مرتفع ترین فراز جهان

تنها برای تو

در دور دستها سپیده ی روشنی

 لمیده است به روی افق

 بر عرشه ی هیمه ها که ایستاده ام

بر خاکستر ها نزول خواهم کرد

 به سوختن می روم تا مجال روشنت را

 و دلگرمی ات را بر انگیزم با شعله ای که

 بادبان هیمه های دل من است

 بر این سفر های اتشین

 تنها برای تو می روم

که خوابها رام می شوند

 در برابر دیدگانت.

پیشانی

از شاخه های خویشتن بی فصل

          چوبم مزن ان هم من که با دست فصل

 میوه های شیرین می تکانم.

           درختان مقدس را می ستایم

 اما چه کنم که پیشانی اسمان ندارم

        تا خوار اختران نشوم

اینک هم که زبانه های ناگزیر آهم

       بر نردبان چرخ فراز می شود

دل به سوی همان ستارگان دارد.

عنان

دگر هیچ مویرگی ازمن نمی آرمد

 وقتی موها و ناخن هایم نیز می اندیشند     

 و رنج می برند

همینکه زبان تلخ و جان شیرین   

 دست همدیگر را می فشارند

 آ نی خویشتن را در میدان می یابم       

 اینک درنگ نمی کنم سلاح زنگاری را

چند حرف وحشی

رایحه ی وحشی از گل بی بدیلی ست

 که بر صخره می روید

 پس حرف تازه ای دارد.

 چون سلامی اهلی ندارد گوارا تر است

 شیهه هادر دشت بپیچد

 و یالها شانه شوند بر سر نسیم

فولاد بر گستوان هرچند ایمن است

 سنگینی میکند و موسمی که مرگ

فرا تر از حصار گورستان پا می گذارد

 سوی اسبی می اید که میتواند

 چند حرف وحشی در شیهه هایش بگنجاند.

پارسو ماش

انگاه که دره ی خرسها

           مملو از عسل سیاه بود

 زنبورهای رنج

           به اب کمیاب نمی اندیشند

 با کندو های تهی رانده میشوند

            و خرسها با همان شهوت قدیمی

 به دره ی خویش باز می گردند

            شهر با پای شکسته حرکت میکند

 وبار می اندازدکنار تپه ی مردگان ناب

             شاید انجا یاد خفتگان فروتن

 پاسخ عطش نهفته باشد.